Mijn overstap van kopen naar Brikl-huren

Persoonlijke ervaring na 6 maanden abonnement

De aanloop

Ik heb sinds m'n 30e een paar sets per jaar gekocht. Architecture vooral — dat soort elegante ontwerpen die je net iets minder snel bouwt, maar des te langer bewondert. Na 10 jaar had ik er zo'n twintig staan, verdeeld over boekenkasten en planken in mijn woonkamer.

Het zag er mooi uit. Maar ook... veel.

In 2023 verhuisde ik naar een appartement aan de andere kant van de stad. Het was een stap omhoog in loopafstand naar het centrum, omlaag in vierkante meters. Plotseling stond ik voor een keuzemoment: neem ik mijn LEGO-collectie mee, of niet?

Ik nam ze mee. Logisch, dacht ik — waarom zou ik ze achterlaten? Maar hier begint het verhaal interessant te worden. De dozen stapelden zich op in mijn berging. Maanden gingen voorbij. Zes maanden, om precies te zijn. En ik opende ze niet één keer.

De realisatie

Op een avond, terwijl ik naar die kartonnen dozen staarde, drong iets tot me door: ik hield van LEGO, maar niet op de manier waarop ik dacht.

Ik realiseerde dat ik LEGO leuk vond om te bouwen — die vier, vijf avonden waarin je gefocust bezig bent, stukjes sorteert, de instructies volgt, en langzaam iets moois ziet ontstaan. Dat moment waarop je de laatste stukjes plaatst en je het totaalplaatje ziet. Dát was de fun.

Het naar de plank kijken daarna? Eerlijk gezegd: secundair. Een set die jarenlang op dezelfde plek staat, is niet meer interessant. Je ziet 'm niet eens meer na een tijdje. Het wordt decoratie die je niet meer registreert.

Ik was een verzamelaar zonder het te beseffen — niet uit liefde voor de sets zelf, maar uit een soort collectie-automatisme. Dezelfde LEGO-fan-mentaliteit die me años terug naar de winkel dreef, zei nu: "Je bezit deze sets, dus je houdt ervan." Maar dat klopte niet.

Brikl als experiment

In het voorjaar deed ik iets wat ik eerder niet had overwogen: ik startte een proefmaand met Brikl.

Ik had erover gelezen — een abonnement waar je maandelijks sets huurt, bouwt, en terugzendt. Gratis verzending beide kanten. Geen gedoe. Een soort LEGO op afroep.

Het voelde riskant. En waarom? Omdat ik eraan gewend was om te bezitten. De gedachte om een set na vier weken in te pakken en terug te sturen voelde tegen mijn instinct. Dat is toch zonde?

Maar ik probeerde het toch. Ik koos een Architecture-set uit de catalogus — een die ik altijd al wilde bouwen maar nooit had aangeschaft — en wachtte tot hij arriveerde.

Die build was heerlijk. Vier avonden alleen met deze set, geen afleidingen, puur genieten van het bouwproces. Daarna: terug in de doos, label aangebracht, en weg ermee.

En hier kwam de verrassing: geen sentimentele aanhechting. Geen "Jammer dat ik dit nu niet meer kan zien." Geen schuldgevoel. Alleen: "Wat een leuke build was dat, en nu maak ik plaats voor iets nieuws."

Het voelde verrassend goed.

Daarna: De omslag

Ik hield het abonnement aan. Een maand werd twee, twee werd zes.

Ondertussen begon ik mijn fysieke verzameling aan te pakken. Eerst alleen de sets die ik niet eens meer wist te staan had — die van jaren geleden, halvergeten in hoeken van mijn kasten. Die verkocht ik zonder veel drama.

Maar naarmate de maanden voortschredden, begon ik ook naar de sets te kijken die ik dacht te 'moeten' houden. De grote, prestigieuze models die me lang geleden hadden gefascineerd. Ik pakte ze uit, keek ernaar, en vroeg mezelf af: "Bouw ik hiermee nog? Kijk ik hier echt naar?"

In de meeste gevallen was het antwoord nee. Dus — verkocht. Stap voor stap.

Na zes maanden Brikl: ik had ongeveer 50% van mijn originele collectie verkocht. Ik bouw echter veel vaker dan voorheen — gemiddeld twee sets per maand dankzij de 4 credits per maand van mijn abonnement. En ik heb meer ruimte, mentaal en fysiek.

Wat ik geleerd heb

• Bezitten ≠ genieten. Een set in een doos op zolder bestaat eigenlijk niet meer voor je.
• Bouwen is het fun-deel; bewaren is een verplichting. Die verplichting drukte zwaarder op me dan ik realiseerde.
• 'Verzamelen' was voor mij eigenlijk uitstelgedrag. Ik kocht omdat ik ervan overtuigd was dat ik 'm 'ooit wel zou bouwen'. Meestal gebeurde dat niet.
• Het model dat Brikl biedt — een abonnement met vaste maandelijkse credits — past precies bij hoe ik echt van LEGO hou.

Voor wie werkt dit wel?

Ik zou Brikl aanraden aan:

• Iemand die voelt dat zijn LEGO-collectie 'te veel' wordt. Je hoeft het niet allemaal te verkopen — je kunt het experiment stap voor stap proberen.
• Iemand die verhuist of in een kleinere ruimte gaat wonen. Dit was mijn trigger, en het veranderde alles.
• Iemand die meer wil bouwen maar minder wil bezitten. Brikl stuurt je naar de core van wat LEGO-fans meestal echt willen: de build experience.
• AFOL's (Adult Fans of LEGO) die merken dat hun collectie-hobby langzaam voelt als rommel.

Voor wie niet:

• Echte verzamelaars van limited editions en rare sets. Als je een complete minifigure-collectie hebt of exclusieve varianten najaagt, dan is huren niet je ding.
• MOC-builders die sets modificeren en jarenlang bewaren. Brikl's sets moeten in redelijke staat terug.
• Iemand die sterk gehecht is aan zijn collectie voor nostalgische redenen. Dat is volkomen legitiem — en dan is kopen beter voor jou.

Plan een proefmaand

Er is geen lange verplichting. Probeer één maand. Kijk hoe het voelt om een set te bouwen zonder het daarna in je kamer te laten staan.

Bouw je ervan op? Ben je minder blij met je volle boekenkast dan je dacht? Of realiseer je dat je toch liever verzamelt?

Dit experiment kostte mij €39 en gaf me duidelijkheid over wat ik echt wil. Dat is niet slecht.

Ontdek Brikl en kies je eerste set uit onze catalogus.